Labradoodle │ De meest populaire hond van Nederland

Ze duiken overal op: op Instagram, in het park en in de winkelstraat. Met hun schattige teddybeer-look, hun lieve ogen en pluizige vacht hebben ze de harten van duizenden Nederlanders veroverd. De Labradoodle is niet meer weg te denken uit het straatbeeld.

Maar wat schuilt er eigenlijk achter deze mega-populaire hond? Tijd om eens dieper in dit honden-fenomeen te duiken, van de nobele oorsprong tot de kritische kanttekeningen die je als toekomstige verzorger moet weten.

Hoe het allemaal begon: Van geleidehond tot designer dog

De geschiedenis van de Labradoodle begint eind jaren ’80 in Australië. Wally Conron, die werkte bij geleidehondenorganisatie Guide Dogs Victoria, kruiste in 1989 een Labrador Retriever met een Poedel. Het doel was heel serieus en nobel: een geleidehond fokken voor een blinde vrouw wiens echtgenoot allergisch was voor honden.

Ironisch genoeg heeft Conron later meermaals openlijk spijt betuigd van het creëren van deze “designer dog”. De ongecontroleerde hype die erop volgde zorgde ervoor dat broodfokkers massaal op de trein sprongen, waarbij uiterlijk en geld belangrijker werden dan gezondheid en karakter.

De verschillende ‘Doodles’ onder de loep

Wie zich verdiept in deze hondenwereld, merkt al snel dat er verschillende varianten en benamingen zijn. Zo is er de populaire Australian Labradoodle, die door selectief fokken met meerdere rassen (zoals de Engelse en Amerikaanse Cocker Spaniël) is doorontwikkeld tot een eigen type.

Ben je gek op de Doodle-look, maar hou je meer van een kleiner formaat? Dan kom je al snel uit bij de Mini Labradoodle of de specifiek verfijnde Australian Mini Labradoodle. Deze compactere varianten zijn ontzettend populair en passen perfect in een stedelijke leefomgeving. Ze zijn ook gemakkelijk om mee te nemen, kosten minder qua hondenvoer en zijn nóg schattiger om te zien, door hun kleine teddybeer-puppyformaat.

En mogen we de vrolijke, blonde neef niet vergeten? De Goldendoodle, een kruising tussen een Golden Retriever en een Poedel, is eveneens erg populair en brengt een enorme dosis speelsheid met zich mee. Eigenlijk zijn alle krulharige ‘Doodles’, ofwel alle soorten kruisingen met Poedels, op dit moment erg populair.

De mythe rondom ‘hypoallergeen’

Eén van de grootste verkoopargumenten van de Labradoodle is dat hij ‘hypoallergeen’ zou zijn en geen haar verliest. Toch moeten we hier kritisch op zijn. Wetenschappelijk onderzoek van de Universiteit Utrecht toont aan dat geen enkel hondenras hypoallergeen genoemd kan worden.

Hoewel Doodles door hun unieke vachtstructuur aanzienlijk minder verharen dan bijvoorbeeld een Labrador of Husky, dragen ze nog steeds denderende hoeveelheden allergenen (zoals in huidschilfers, speeksel en urine) bij zich, waardoor mensen met allergieklachten alsnog in de problemen kunnen komen.

Bovendien vergt die prachtige vacht een zeer intensieve vachtverzorging. Wie niet dagelijks of wekelijks grondig borstelt, zit binnen de kortste keren met klit- en viltvorming en moet de arme hond dan noodgedwongen kort laten scheren.

Gezondheid Labradoodle: Waar moet je op letten?

Omdat Labradoodles formeel (nog) geen erkend hondenras maar kruisingen zijn, wordt vaak gedacht dat ze immuun zijn voor erfelijke ziektes (de zogenaamde ‘heterosis’ of hybride kracht). Helaas is dat een misvatting.

Groot onderzoek van het Royal Veterinary College vond in 86,6% van de vergelijkingen geen verschil in gezondheid tussen Doodles en hun ouderrassen. Omdat ze afstammen van zowel de Labrador als de Poedel, kunnen ze de kwetsbaarheden van beide rassen ervaren:

Heup- en elleboogdysplasie (HD/ED): Pijnlijke gewrichtsafwijkingen die streng getest moeten worden bij ouderdieren.
Oogproblemen: Zoals Progressive Retinal Atrophy (PRA), wat kan leiden tot blindheid.
Oorontstekingen: Door de combinatie van hangende oren en veel haar in de gehoorgang blijft vocht snel hangen, wat een broedplaats is voor bacteriële infecties en gistinfecties. Dit kan chronisch stinkende, vieze, pijnlijke en jeukende oren opleveren.
Epilepsie: Helaas komt epilepsie bij de Labradoodle regelmatig voor. Ook bij de Labrador en de Poedel komt het relatief veel voor. Volgens veterinair neuroloog Paul Mandigers (Universiteit Utrecht) is het bij Labradoodles soms erg slecht te behandelen en zien onderzoekers ook ernstige vormen zoals clusteraanvallen en langdurige aanvallen. Vraag de fokker daarom altijd of er epilepsie in de lijnen voorkomt. Wees ook terughoudend met chemische vlooien- en tekenmiddelen, deze middelen kunnen namelijk aanvallen uitlokken. Lees meer hierover in ons artikel over vlooien- en tekenmiddelen.
Huidproblemen: Doordat hun dichte, krullende vacht snel vocht en vuil dichtbij de huid vasthoudt, kan dit in no-time een vicieuze cirkel van jeuk, krabben en vervelende huidontstekingen (gist- of bacteriële infecties en ‘hotspots’) veroorzaken. Voorkom dat er vocht op de huid blijft staan. De vacht goed schoon, droog en doorkambaar houden (zonder de huid te beschadigen) is een must voor Labradoodles.
Allergieën: Wat mensen vaak vergeten is dat de ‘hypoallergene’ Labradoodle zelf ook allergisch kan zijn. Van de Labrador is wetenschappelijk aangetoond dat hij een erfelijke aanleg heeft voor atopie (omgevingsallergie) en die aanleg kan een Labradoodle van zijn Labrador-ouder erven. Ook voedingsallergie komt voor; kip en rund (of de afvalproducten hiervan) zijn daarbij veelvoorkomende boosdoeners, onder meer omdat ze in zoveel hondenvoer en hondensnacks zitten. In onze praktijk zien wij dagelijks dat honden met jeuk of darmklachten opknappen als ze overstappen van brokken met veel goedkope vulmiddelen naar hoogwaardig voer. Lees meer hierover in ons artikel over hondenbrokken.

Wil je verantwoord aan een avontuur met een Labradoodle beginnen? Kies dan altijd voor een integere fokker met goede recensies, die openheid geeft over DNA-testen, röntgenfoto’s van de heupen en de afstamming van de ouderdieren. Koop bijvoorbeeld geen hond of Labradoodle puppy via Marktplaats.

Labradoodle kopen? Let hierop

Kies de fokker, niet de naam. Vraag naar gezondheidsuitslagen van beide ouders, zoals heupen, ellebogen, ogen en eventuele epilepsie in de lijnen.
Wantrouw beloftes. ‘Garantie hypoallergeen’ of ‘altijd lief met kinderen’ kan geen enkele fokker waarmaken.
Ontmoet de ouderdieren. Hun karakter zegt meer dan een advertentie.
Zelf allergisch? Test eerst met de specifieke hond, liefst meerdere keren en in huis.
Reken op intensieve vachtverzorging. Een krullenvacht verhaart weinig, maar klit snel. Regelmatig kammen, borstelen en trimmen hoort erbij.
Geef hoofdwerk en neuswerk. Training, snuffelspelletjes en sociale contacten zijn net zo belangrijk als wandelen.

Conclusie: Verliefd op de Labradoodle, maar met je verstand erbij

De Labradoodle kan een geweldige gezinshond zijn: sociaal, leergierig en super aanhankelijk. Maar het is geen knuffelbeer voor op de bank die zichzelf opvoedt; het zijn actieve jachthonden in de vermomming van een pluche teddybeer.

Wie zich goed inleest en voorbereid, kritisch kijkt naar waar de pup vandaan komt en veel tijd steekt in gezonde voeding, een goede vachtverzorging en persoonlijke training, haalt een fantastisch maatje voor het leven in huis!

BEKIJK HIER ONZE PRODUCTEN VOOR VACHTVERZORGING >>>